W czţţci pierwszej Walnego Zjazdu Delegat˘w PTF podsumowano dziaţalnoţţ poszczeg˘lnych oddziaţ˘w PTF w roku 1997. Sprawozdanie z tej dziaţalnoţci przedstawiţa pani sekretarz Zarzţdu Gţ˘wnego, prof. Barbara Markiewicz. Po udzieleniu absolutorium Zarzţdowi omawiano plan pracy na rok 1998, koncentrujţc siţ na dziaţaniach popularyzujţcych filozofiţ wţr˘d mţodzieţy, pracach zwiţzanych z wydaniem monografii PTF, kolejnej edycji Biuletynu Olimpiady Filozoficznej oraz planowanych konferencjach naukowych. Szerzej om˘wiono problem dydaktyki filozofii w szkole ţredniej, w tym przygotowania metodycznego dla nauczycieli filozofii. Dyskutowano takţe nad powoţaniem Sekcji Dydaktyki Filozofii przy ZG, nawiţzujţc do istniejţcej niegdyţ Sekcji Edukacji Filozoficznej, kt˘rţ jako pierwszy prowadziţ we Lwowie prof. K. Twardowski, a nastţpnie patronowaţ jej prof. T. Czeţowski. Ponadto zgţoszono wniosek o wzajemnym informowaniu siţ przez poszczeg˘lne Oddziaţy o planowanych przedsiţwziţciach, konferencjach itp. Przegţosowano takţe wniosek o powoţaniu Konwentu Opiniujţcego kandydat˘w na Czţonka Honorowego PTF (w roku 1997 tytuţ taki otrzymali Jan Paweţ II i prof. S. Swieţawski). Zastanawiano siţ takţe nad celowoţciţ dalszego istnienia odrţbnego ksiţgozbioru biblioteki PTF przy bibliotece Wydziaţu PAN i postanowiono przeksztaţciţ go w ksiţgozbi˘r historyczny, uzupeţniany jedynie darami prac czţonk˘w Towarzystwa (moţna je przesyţaţ do Dyrektora Biblioteki lub na rţce prof. B. Markiewicz, Biblioteka PTF, Krakowskie Przedmieţcie 3, Warszawa). W drugiej czţţci spotkania prof. B. Markiewicz wygţosiţa odczyt Z dziej˘w polskiej filozofii jako nauki instytucjonalnej.

Zorganizowanie Warsztat˘w jest wsp˘lnym dzieţem Uniwersytetu w Biaţymstoku (z kt˘rego wyszţa inicjatywa) oraz Politechniki Biaţostockiej. Ze strony Uniwersytetu miaţy w tym udziaţ Katedra Logiki, Informatyki i Filozofii Nauki (kierowana przez W. Marciszewskiego z udziaţem menadţerskim K. Praţmowskiego). Ze strony Politechniki organizatorem byţ Instytut Informatyki (pod dyrekcjţ W. Daţko). Impreza odbywaţa siţ pod auspicjami Polskiego Towarzystwa Logiki i Filozofii Nauki. Okazjţ do zorganizowania Warsztat˘w byţo stulecie urodzin Emila Posta. Zamierzeniem tegorocznych warsztat˘w byţa dyskusja nad zwiţzkami filozofii nauki z informatykţ oraz zwiţzanymi z informatykţ dziaţaniami logiki, jak problematyka rozstrzygalnoţci czy teoria rekursji. Jest to problematyka logiczna, kt˘ra zajmowaţa intensywnie Emila Posta, bţdţcego inicjatorem teorii rekursji. Tematykţ tegorocznych warsztat˘w byţy Wzajemne Oddziaţywania Informatyki i Logiki. Przed oficjalnym rozpoczţciem odbyţ siţ w Zakţadzie Informatyki Instytutu Matematyki Uniwersytetu w Biaţymstoku pokaz zautomatyzowanego systemu reprezentacji wiedzy matematycznej pod nazwţ Mizar, kt˘ry jest wyposaţony w program do kontroli poprawnoţci dowod˘w. Fakt powstania i rozwijania Mizara w uczelni biaţostockiej oraz jego sukces w skali miţdzynarodowej (grant z Pentagonu, grant NATO, wysoka ocena w raporcie amerykaţskiej National Science Fundation, stosowanie Mizara w uniwersytetach japoţskich, kanadyjskich, fiţskich itd.) stanowiţ dodatkowy pow˘d tego, ţeby ţrodowisko biaţostockie inicjowaţo sesje poţwiţcone pamiţci Emila Posta jako prekursora logicznych i matematycznych podstaw informatyki. Uczestnikami Warsztat˘w byli: Roman Murawski, Grzegorz Malinowski, Witold Marciszewski, Piotr Wojtylak, Marcin Mostowski, Andrzej Trybulec, Ewa Orţowska, Jarosţaw Stepaniuk, Zenon Sadowski, Czesţaw Byliţski, Jolanta Koszelew, Wiktor Daţko i Slavian Radev. Materiaţy konferencyjne w wersjach angielskich znaleţţ bţdzie moţna pod adresem: http://www.pip.com.pl/LogBank/Meetings/Post97/ Odczyty majţ r˘wnieţ ukazaţ siţ jako 15 tom serii Studies in Logic, Grammar and Rhetoric, wydawanej przez Katedrţ Logiki, Informatyki i Filozofii Nauki Uniwersytetu w Biaţymstoku. Zagadnienia filozoficzne wiţţţce siţ z informatykţ i logikţ matematycznţ sţ czţsto przez filozof˘w niedoceniane. Staţym forum dla tej problematyki ma byţ Mathesis Universalis (periodyk elektroniczny pod adresem: http://www.pip.com.pl/MathUniversalis/). Nastţpne warsztaty odbţdţ siţ r˘wnieţ w Biaţymstoku i dotyczyţ bţdţ zwiţzk˘w sztucznej inteligencji z automatyzacjţ dowodzenia (co dziţki Mizarowi, i nie tylko, jest poniekţd biaţostockţ specjalnoţciţ).

1. Katedra Logiki UMK, dawniej I Katedra Filozofii, jest jednţ z katedr - zaţoţycielek Uniwersytetu Mikoţaja Kopernika, plac˘wek przeniesionych do Torunia z Wilna. Na nowym miejscu erygowana zostaţa 1 paţdziernika 1945 r. jako I Katedra Filozofii UMK, dekretem zaţ z 14 czerwca 1951 r. przeksztaţcona zostaţa w Katedrţ Logiki. Organizatorem i pierwszym kierownikiem Katedry byţ profesor Tadeusz Czeţowski, kt˘ry kierowaţ niţ do 30 wrzeţnia 1960 roku. Nastţpnie Katedrţ kierowali prof. Leon Gumaţski (w latach 1965-1991) oraz prof. Jerzy Perzanowski (od 1 IX 1992). W okresach przejţciowych kuratelţ sprawowali prof. T. Szczurkiewicz (1960-65) oraz prof. J. Pawlak (1991/92). W styczniu 1998 r. w Katedrze pracowaţo osiem os˘b: profesorowie Jerzy Perzanowski i Max Urchs, adiunkci dr Cezary Gorzka, dr hab. Jacek Malinowski (1/2 etatu) i dr Andrzej Pietruszczak, asystenci mgr Skarbimir Kwiatkowski i mgr Marek Nasieniewski, oraz lektor p. Scott Thompson M.A. (1/2 etatu). 2. Profil Katedrze nadaţ jej organizator, skupiajţc pracţ jej pracownik˘w na pograniczu logiki i filozofii. Po jego odejţciu na emeryturţ, w okresie ţwierţwiecza, Katedra obecnoţţ swţ zaznaczyţa gţ˘wnie na terenie UMK. W ostatnim piţcioleciu Katedra zmieniţa nieco sw˘j charakter, w peţni zaţ styl dziaţania, stajţc siţ oţrodkiem badawczym o miţdzynarodowym znaczeniu. Obecnie Katedra jest czoţowym polskim oţrodkiem logiki filozoficznej (czyli tej czţţci logiki, kt˘ra przygotowuje narzţdzia logiczne na uţytek filozofii i dziedzin pokrewnych, w tym informatyki i nauk kognitywnych) oraz filozofii logicznej (tzn. filozofii uprawianej ţrodkami logicznymi). W szczeg˘lnoţci pracownicy Katedry zajmujţ siţ historiţ logiki (wszyscy), rachunkami logicznymi i ich metodologiţ (wszyscy), logikami nieklasycznymi (wszyscy), a w szczeg˘lnoţci logikţ modalnţ i parainkonsystentnţ (Jerzy Perzanowski, Max Urchs) oraz logikţ rozumowaţ potocznych i jţzyka naturalnego (Jacek Malinowski), rachunkami nazw oraz indywidu˘w (Andrzej Pietruszczak, Cezary Gorzka i Jerzy Perzanowski), logikţ przyczynowoţci (Max Urchs, Jerzy Perzanowski), logikţ informacji (Andrzej Pietruszczak), ontologikţ (Jerzy Perzanowski, Cezary Gorzka, Andrzej Pietruszczak, Max Urchs), teofilozofiţ (Jerzy Perzanowski), teoriţ chaosu (Max Urchs) oraz rozlicznymi zagadnieniami z dziedzin pokrewnych. 3. W zakresie tym pracownicy Katedry opublikowali szereg prac oraz zainicjowali szereg przedsiţwziţţ krajowych i miţdzynarodowych. W szczeg˘lnoţci, pracownicy Katedry sţ redaktorami naczelnymi bţdţ odpowiedzialnymi trzech czasopism naukowych: Logic and Logical Philosophy (J. Perzanowski i A. Pietruszczak) oraz miţdzynarodowych czasopism logicznych: Reports on Mathematical Logic (J. Perzanowski) i Studia Logica (J. Malinowski, M. Urchs). 4. Katedra peţni teţ rolţ koordynatora polskiej filozofii logicznej i logiki filozoficznej, organizujţc coroczne og˘lnopolskie warsztaty logiczno-filozoficzne. Dotychczas zorganizowano trzy takie doroczne warsztaty oraz gţ˘wnie siţami pracownik˘w Katedry zoorganizowano obrady bloku logiczno-ontologicznego VI Polskiego Zjazdu Filozoficznego. Materiaţy tych warsztat˘w publikowane sţ w modrej serii Filozofia/Logika = Filozofia Logiczna. Na uwagţ zasţugujţ teţ stosunki miţdzynarodowe Katedry. ţţczţ jţ r˘ţnorakie zwiţzki z oţrodkami w Trondheim (Norwegia), w Lipsku i Konstancji (Niemcy), Tuluzie (Francja) i Gandawie (Belgia). Dziţki pracy p. prof. Maxa Urchsa Katedra odgrywa teţ rolţ we wsp˘ţpracy logik˘w i filozof˘w polskich z niemieckimi (wsp˘ţorganizujţc, miţdzy innymi, periodyczne warsztaty logiczne polsko-niemieckie). 5. W najbliţszej przyszţoţci dziaţalnoţţ Katedry nakierowana bţdzie na pr˘bţ poszerzenia prowadzonych badaţ interdyscyplinarnych poza teren filozofii, tak by objţţ nimi caţţ rodzinţ nauk kognitywnych, w szczeg˘lnoţci psychologiţ kognitywnţ, podstawy sztucznej inteligencji, jţzykoznawstwo matematyczne i kognitywne oraz informatykţ. Ambicjţ Katedry jest byţ nadal ţywţ plac˘wkţ naukowţ w zakresie logiki i jej interdyscyplinarnych zastosowaţ, przyczyniajţc siţ w ten spos˘b do przeţamywania opţotk˘w ţrodowiskowych. 6. Mocţ tradycji i swego profilu Katedra Logiki wraz z Instytutem Filozofii sprawuje pieczţ nad studiami filozoficznymi na UMK. Zamiarem Katedry jest teţ przyczyniţ siţ do uruchomienia na Uniwersytecie Mikoţaja Kopernika studi˘w nauk kognitywnych. Wspomnţ, ţe zesp˘ţ interdyscyplinarny z udziaţem prof. M. Urchsa i doc. J. Malinowskiego przygotowaţ juţ plan takich studi˘w specjalnych, kt˘re powinny ruszyţ w ciţgu 1-2 lat.

W roku 1997 minţţa piţţdziesiţta rocznica ţmierci ks. prof. Konstantego Michalskiego (1879-1947). ţlţzak z pochodzenia, urodzony w Dţbr˘wce Maţej (dziţ Katowice), byţ caţym swoim dojrzaţym ţyciem zwiţzany z Krakowem: w mieţcie tym podjţţ studia, uformowaţ swţ zakonnţ i kapţaţskţ osobowoţţ - do Zgromadzenia Ksiţţy Misjonarzy wstţpiţ w 1896 roku, a w 1903 otrzymaţ ţwiţcenia kapţaţskie - rozpoczţţ pracţ nauczycielskţ, duszpasterskţ i redaktorskţ, przede wszystkim w plac˘wkach swego zgromadzenia, zaţ od 1914 roku zwiţzaţ siţ - jako nastţpca ks. prof. Franciszka Gabryla (1866-1914) - z katedrţ filozofii chrzeţcijaţskiej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagielloţskiego. W uczelni krakowskiej przeszedţ przez wszystkie szczeble akademicjiej kariery: wykţadaţ wpierw jako lektor i zastţpca profesora, by od 1921 roku zostaţ jej profesorem zwyczajnym, kt˘remu nastţpnie czterokrotnie powierzano obowiţzki dziekana, a w roku ak. 1931/32 zostaţ rektorem. W ukierunkowaniu zainteresowaţ filozoficznych Michalskiego istotnţ rolţ speţniţy jego studia w latach 1909-1911 w Wyţszym Instytucie Filozoficznym w Lowanium - tam uzyskaţ dyplomy wpierw bakalaureatu, a nastţpnie licencjatu i tam teţ w lutym 1911 roku doktoryzowaţ siţ na podstawie rţkopiţmiennej rozprawy La r‚action contre le psychologisme en Allemagne. Husserl, ses pr‚d‚cesseurs et ses partisans. Czas spţdzony w Lowanium, w otoczeniu bezpoţrednich nastţpc˘w i najbliţszych wsp˘ţpracownik˘w D‚sir‚ J. Merciera (1851-1926), trwale wpţynţţ na Michalskiego. Przesţdziţ o jego zainteresowaniach naukowych: pierwotne pomysţy zajţcia siţ psychologiţ doţwiadczalnţ poddaţ pod wpţywem zewnţtrznych uwarunkowaţ rewizji i zajţţ siţ studiami historycznofilozoficznymi, w tym zwţaszcza filozoficznţ mediewistykţ, kt˘re juţ w latach dwudziestych XX wieku przyniosţy mu miţdzynarodowe uznanie. Sprawţ zwiţzku swych prac nad dziejami filozofii z pobytem w Lowanium jednoznacznie przedstawiţ Michalski: wszystkie niemal dalsze badania moje wyszţy z podniety, jakiej doznaţem jeszcze jako student w Lowanium, czytajţc historiţ mechaniki, wydanţ przez R. Macha i pisma P. Duhema. Lowanium przesţdziţo dalej o wdroţeniach myţlowych Michalskiegio, w kt˘rych rozumienie ţwiata w spos˘b Tomaszowy miaţo odtţd okreţlaţ zadania badawcze, jakie podejmowaţ oraz metody pracy, do jakich siţ odwoţywaţ. Tomizm Michalskiego byţ wartoţciţ intelektualnţ szczeg˘lnego rodzaju. Wyniesiony pod wzglţdem podstaw z czoţowego oţrodka studi˘w neoscholastycznych, jakim na przeţomie wiek˘w byţo Lowanium, dojrzewaţ w nim, nastţpstwie dţugoletniej, samodzielnej lektury Tomaszowych dzieţ i staţego zgţţbiania ich ideowego przekazu. Nie byţ to tomizm propagandowy ani teţ tomizm wyznawcy. Osadzony na wewnţtrznym przeţyciu i zţyciu siţ z myţlţ Akwinaty, prowadziţ u Michalskiego do przetworzenia jego chrzeţcijaţskiego sposobu rozumienia ţwiata: Michalski nie tyle o Tomaszu pisaţ i nie tyle byţ jego komentatorem, ile przede wszystkim w myţli Tomasza poszukiwaţ realistycznego sensu poznawczego dla wţasnych studi˘w historycznofilozoficznych, historiozoficznych i antropologicznych. Tylko w ţwietle Tomaszowych przesţaţ moţna odczytaţ w caţym bogactwie treţciowym jego idee perfekcjoryzmu dziejowego (Tomizm wobec wsp˘ţczesnej filozofii dziej˘w) i chrzeţcijaţskiej heroistycznej koncepcji czţowieka (Miţdzy heroizmem a bestialstwem). Wreszcie przygotowanţ w Lowanium rozprawţ doktorskţ Michalski wpisaţ siţ w ciţg narastajţcych od okoţo osiemdziesiţciu lat studi˘w historycznych poţwiţconych fenomenologii i jej tw˘rcy. Sama fenomenologia dopiero siţ wyksztaţcaţa, w Getyndze, wok˘ţ Husserla, formowaţo siţ najwczeţniejsze grono jej zwolennik˘w. Ot˘ţ nie jest okolicznoţciţ bez znaczenia, ţe jak wţr˘d pierwszych getyngeţskich student˘w Husserla znaleţli siţ Polacy, tak r˘wnieţ mţody polski uczony byţ autorem jednej z pierwszych w skali miţdzynarodowej dysertacji - jeţli w og˘le nie pierwszej - w kt˘rej podjţty zostaţ problem antypsychologizmu Husserla oraz poprzednik˘w i zwolennik˘w tego filozofa. I nie ma wiţkszego znaczenia fakt, ţe dysertacja Michalskiego powstaţa oraz pozostaţa do dziţ we francuskojţzycznym rţkopisie. Zdolnoţţ dostrzegania tego, co nowe, inicjatywnoţţ w podejmowaniu zagadnieţ badawczych o wielkim ţadunku treţci teoretycznych pozostajţ wartoţciami niezaleţnie od sposobu ich istnienia, ich trwania. Jest natomiast zadaniem historyk˘w filozofii, by zaistniaţy, by zostaţy wydobyte, wzbogacone i wprowadzone w historyczny obieg idei. Najwiţksze i stosunkowo najlepiej znane osiţgniţcia naukowe Michalskiegio zwiţzane sţ z historiţ filozofii. Badaţ, i to w spos˘b ţr˘dţowy, docierajţc do nieznanych dotţd rţkopis˘w i zapomnianych autor˘w, myţl filozoficznţ p˘ţnego ţredniowiecza, tak skupionţ w najwaţniejszych w XIV wieku zachodnioeuropejskich oţrodkach - w Oxfordzie i w Paryţu (Prţdy filozoficzne w Oxfordzie i w Paryţu w XIV wieku, takţe Krytycyzm i sceptycyzm w filozofii wieku XIV) - jak i rozwijajţcţ siţ na przeţomie XV i XVI wieku na ziemiach polskich (Jan Buridanus i jego wpţyw na filozofiţ scholastycznţ w Polsce). Zainteresowania historycznofilozoficzne Michalskiego nie zostaţy jednak skupione wyţţcznie na odlegţych stuleciach. Dotyczyţy takţe neoscholastyki, wyksztaţcajţcego siţ w XX w. ruchu neotomistycznego, nie pomijaţy obrachunk˘w filozoficznych z dziedzictwem Kanta i poszukiwaţy moţliwych zbliţeţ z dynamicznie rozwijajţcţ siţ w Polsce miţdzywojennej nowoczesnţ myţlţ logicznţ. Michalski nie uprawiaţ przy tym historycznofilozoficznej biografistyki, podobnie jak nie zajmowaţo go opisowe czy wartoţciujţce podejţcie do dziej˘w filozofii. Spoţr˘d znanych sposob˘w uprawiania historii filozofii najbliţsza byţa mu metoda problemowa, kt˘ra zbliţaţa go do ujmowania historii filozofii jako historii wielkich idei, wyţaniajţcych siţ z zagadnieţ, z kt˘rymi myţl ludzka zmagaţa siţ w wielowiekowych przedziaţach czasu i na gruncie r˘ţnych filozoficznych ţwiatopoglţd˘w. Praca naukowa Michalskiego, szczeg˘lnie we wczesnym i dojrzaţym okresie jego ţycia, odznaczaţa siţ wielkţ tw˘rczţ dynamikţ. Dopiero w latach trzydziestych sţabnţce zdrowie (wzrok) wpţynţţo na jej spowolnienie i doprowadziţo do poniechania studi˘w nad archiwaliami, a lata hitlerowskiej okupacji dopeţniţy zţa: pobyt w Sachsenhausen, oddalenie od Krakowa i zwiţzane z tym oderwanie od warsztatu pracy naukowej wyniszczaţy organizm i doprowadziţy do przedwczesnego przerwania nie tylko uniwersyteckich obowiţzk˘w, ale takţe badaţ. W biografii intelektualnej Michalskiego zmieniaţy siţ dziedziny, nad kt˘rymi skupiaţ swţ uwagţ - od historii filozofii przechodziţ do filozofii historii, w czasie wojny i tuţ po wojnie najbardziej pochţaniaţa go filozofia kultury i filozofia czţowieka - natomiast niezmienna pozostawaţa zawarta w nich bogata myţl, myţl otwarta, perspektywiczna, peţna ufnoţci w ludzi i przy tym przekazana nam polszczyznţ tak piţknţ, ţe pozwala dostrzec w Michalskim nie tylko tw˘rczego historyka filozofii, ale i mistrza polskiego sţowa.